γράφει ο Δημήτρης Βάσσιος
Τότε που το χρήμα έρεε... ή -δες το κι αλλιώς- έτσι νόμιζα... Σε κάθε περίπτωση πάντως δεν το μέτραγα... Άλλωστε ποτέ δεν είχα καλή σχέση μαζί του... Η καλή η σχέση ήταν πάντα με τους ανθρώπους...
Μ' αυτούς δηλαδή που αισθάνονται...που χαίρονται, που λυπούνται...
και δεν έχουν πρόβλημα να το δείξουν...
που δακρύζουν από χαρά, που κλαίνε από πόνο...
Χθες λοιπόν ήταν μια τέτοια βραδιά...
Είχε ένα άρωμα από το "άλλοτε", από το γλυκό κι όμορφο "τότε"...Απ΄αυτό που πέρασε και νομίζεις πως δε γυρνάει...
Κι όμως, ποτέ μη λες ποτέ...
Η απαισιοδοξία είναι που πεθαίνει τελευταία -κι άσε να λένε...
Εκτός κι αν είσαι αποφασισμένος να την ανατρέψεις με την ελπίδα...
