Οδός κλεψύδρας

γράφει η Στέλλα Ρήγα

Περπατώντας κρεμόμαστε από τους ήχους
κουνώντας τα χέρια
αφήνουμε το χρόνο πίσω μας.

Η σκέψη αλλόκοτη φωτίζει τη νύχτα.
Σιωπή ατέλειωτη κάτω από τα στήθη,
απάνθρωπη φάρσα τούτο το παιχνίδι με το χρόνο.

Εικόνες από το σήμερα ή το χθές

παραμορφώνουν το αύριο.

Ένα αύριο αλκοολικό, άρρωστο.

Μια μέρα γεννήθηκα,

μια μέρα γέλασα,

μια μέρα πόνεσα,

μια μέρα πέθανα.